صد سالگی فوتوریسم

صد سالگی فوتوریسم

«بیایید...قفسه کتابخانه‌ها را به آتش بکشید، کانال‌های آب را برای غرق کردن موزه‌ها منحرف کنید...آه چه لذتی دارد دیدن بوم‌های شکوهمند قدیمی که روی آب غوطه ورند و رنگ می بازند و پاره می‌شوند.»

اینها بخشی از فرمان جدید یکی از رهبران طالبان برای نابود کردن آثار هنری نیست. برعکس، اینها کلمات مردی است شاعر و هنرمند که در ابتدای سده بیستم با نوشتن این بیانیه انقلابی توانست حرکتی جدید را در هنرهای گوناگون پایه‌گذاری کند.

درست صد سال قبل، فیلپو توماسو مارینتی (Filippo Tommaso Marinetti)، نویسنده ایتالیایی با چاپ بیانیه «فوتوریسم» در روزنامه فیگارو، جنبشی را پایه گذاشت که به زودی در بسیاری از کشورهای اروپایی هنرمندان را به خود جلب کرد و یکی از مهمترین جنبش‌های پیشرو یا آوانگارد در سده بیستم شد.

امسال به مناسبت صدمین سالگرد زایش این مکتب هنری، نمایشگاه‌های فراوانی در شهرهای مختلف جهان برپا شده که هدف آنها مرور دستاوردهای هنری فوتوریست‌هاست. در رم، سالن نمایشگاه کویریناله در مجاورت کاخ ریاست جمهوری به آثار فوتوریست‌ها اختصاص داشت.

دوسالانه هنری ونیز هم بخشی را به این آثار اختصاص داده و موزه تیت مدرن (Tate Modern) شهر لندن نیز میزبان تعدادی از مهمترین نقاشی‌ها و مجسمه‌های فوتوریستی بود. در مسکو نیز نمایشگاهی به همین مناسبت برپا شد.

فوتوریسم یا «آینده گرایی» ارتباط بسیار مستقیمی با شرایط اجتماعی و اقتصادی دهه ابتدایی سده بیستم داشت. مارینتی در بیانیه معروف خود بیزاری ‌اش را به وضوح از نظام‌های قدیمی سیاسی، هنری و نهادهای فرهنگی واپسگرا نشان داده است. سکون فضای هنری ایتالیا در اواخر سده نوزدهم و بسنده کردن آن به تکرار مکتب‌های هنری دوران گذشته از عوامل مهمی بود که سبب شد فوتوریست‌ها با نفی هنر و فرهنگ پیشین خواستار درافکندن طرحی نو شوند. از همین رو گرایش آنها به نوعی آنارشیسم سیاسی نیز قابل درک بود.

هنرمندان زیادی در ایتالیا به این جنبش پیوستند و بیانیه‌های مختلفی برای رشته‌های گوناگون هنری صادر شد: نقاشی، مجسمه سازی، معماری و ادبیات. نقاشان نامداری مانند اومبرتو بوچونی (Boccioni)، جاکومو بالا (Balla)، جینو سورینی (Severini) و کارلو کارا (Carrà) از مشهورترین هنرمندان این مکتب هنری بودند.

فوتوریست‌ها مژده می‌دادند که جهان اکنون زیبایی جدیدی به دست آورده است: زیبایی سرعت. و به این ترتیب سرعت، فن آوری، اتومبیل، هواپیما، خشونت و چشم انداز شهرهای صنعتی و به طور کلی هرآنچه که می‌توانست تصویر کننده پیروزی فنی انسان بر طبیعت باشد دستمایه کارهای فوتوریستی قرار گرفت.

مساله «زمان» نیز از جمله مسائل بنیادینی بود که فوتوریست‌ها عمیقا به آن فکر می‌کردند. شاید از این بابت بتوان گفت تاثیر هنری برگسون (Henri Bergson) فیلسوف فرانسوی بر هنرمندان فتوریست مشهود است.

اعتقاد برگسون بر این بود که آگاهی همانند یک شار یا جریان، همزمانی تجربه را خلق می کند. از این رو در بسیاری از آثار شاخص این گروه «تحرک»، «سرعت» و «همزمانی» تجربه‌های مختلف دیده می‌شود.

مجسمه مشهور اومبرتو بوچونی به نام «اشکال یگانه از تداوم در فضا» به خوبی نشان دهنده حرکت و سیال بودن اندام انسانی در فضای پیرامون خود است.

جنبش همزمان و پیاپی تمام سطوح یک شکل در فضا از جمله تلاش‌های بصری هنرمندان فوتوریست بود. «واقیعت» دیگر یک شکل ثابت و قطعی نداشت، بلکه برای ثبت و نشان دادن تمام لایه‌های متغیر آن می بایست از کنار هم گذاشتن تمام حس‌های همزمان استفاده کرد.

نقاشان فوتوریست‌ در کاتالوگ نمایشگاه خود در سال ۱۹۱۲ به جابه‌جایی و انقطاع اشیاء، پراکندگی و درهم شدگی جزییات در ساختار نقاشی تاکید کردند.

در کارهایی ابتدایی فوتوریست‌ها اشترکاتی با مکتب کوبیسم و کارهای پابلو پیکاسو و ژرژ براک دیده می‌شود. تقسیم فرم و شکل یک شیء به اجزا گوناگون و نمایش واقعیت چند وجهی به طور همزمان و از زوایای مختلف که در کارهای پیکاسو و براک وجود داشت، فوتوریست ها را نیز بسیار تحت تاثیر قرار داد.

خیابان، ایستگاه قطار و کاباره از موضوعات مورد علاقه فوتوریست‌ها برای خلق آثارشان بود: محیط‌ها و فضاهایی سرشار از نور، تحرک و جنبش همراه با مظاهری از دنیای مدرن و صنعتی. زندگی شبانه که به مدد نیروی برق به صحنه‌ای برای جوش و خروش بیشتر تبدیل شده بود مورد توجه این نقاشان نوگرا قرار گرفت.

در برخی از درخشان ترین آثار این نقاشان چرخش رنگ‌ها، نورها و اشکال در فضای شبانه کاباره‌ها تحسین برانگیز است. گیوم آپولینر (Guillaume Apollinaire) شاعر مدرن فرانسوی، تابلو «رقص پان پان» اثر جینو سورینی را مهمترین اثر فوتوریستی نام داده بود.

اما علاقه بی‌پایان فوتوریست‌ها به دنیای مدرن، صنعتی شدن و توسعه آنها را جذب جریان اجتماعی- سیاسی فاشیسم کرد. مارینتی خودش از اولین کسانی بود که به حزب فاشیست پیوست. او گرچه مدتی بعد از حزب جدا شد اما به حمایت خود تا پایان عمر از فاشیسم ادامه داد.

او برای مورد توجه قرار گرفتن از سوی کانون قدرت، از میلان به رم آمد، کار تدریس در دانشگاه و آکادمی را علیرغم نقدهای ساختارشکنانه‌اش بر «آکادمی» به عهده گرفت، برخلاف مخالفت سرسختانه‌اش با امر «ازدواج»، ازدواج کرد و آخر سر به ترویج هنر مذهبی نیز پرداخت.

پیوستن فوتوریست ها به فاشیسم که قدرت سیاسی در ایتالیا را به دست آورده بودند سبب شد که آنها در بسیاری از طرح‌های معماری و شهرسازی بلندپروازنه موسولینی مشارکت کنند و در حقیقت بخش مهمی از مدرنیزه کردن شهر رم و چند شهر دیگر ایتالیا را معماران فوتوریست بر عهده گرفتند.

اما ایده‌ها و خلاقیت‌های هنری فوتوریستی، هوادارانی در میان نیروهای ضد فاشیست، چپ‌ها و کمونیست‌ها نیز پیدا کرد.

فوتوریسم خیلی زود به کشورهای دیگر اروپایی نیز رسید. روسیه کشوری بود که هنرمندانش به طور وسیعی تحت تاثیر این جنبش هنری قرار گرفتند. ولادیمیر مایاکوفسکی شاعر و نمایشنامه‌نویس روس نیز به این نهضت هنری پیوست.

از نقاشان مشهور فوتوریست روس می‌شود از ناتالیا گونچاروا و کازیمیر مالویچ نیز نام برد. اینها نیز مانند همتایان ایتالیایی خود شیفته مظاهر زندگی جدید، سرعت و تکنولوژی و نوسازی بودند و به انکار هنر گذشته می‌پرداختند و اعتقاد داشتند هنرمندان و نویسندگانی مانند پوشکین و داستایفسکی، باید از «کشتی بخار مدرنیسم» به دریا پرتاب شوند.

فوتوریسم با تمام فراز و فرودها و با تمامی انتقاداتی که گاه از منظر سیاسی به آن وارد می‌شود تاثیرات بسیار مهمی در تغییر نگرش هنرمندان در سده بیستم و جستجوی روش‌های نوین آفرینش هنری برجای گذاشت. با این حال فوتوریسم، همانند چند مکتب دیگر همدوره خود، با این که منتقد سرسخت موزه‌ها و نهادهای به زعم آن ایستای فرهنگی و هنری بود، اکنون خود به موزه‌های جهان پیوسته است.

برنامه‌ریزی فرهنگی فقط سوبسید دادن نیست

برنامه‌ریزی فرهنگی فقط سوبسید دادن نیست

دوسالانه استانبول با حضور 45 کشور افتتاح شد

با عنوان «چه چیزی بشریت را زنده نگه می دارد؟»

دوسالانه استانبول با حضور 45 کشور افتتاح یافت

در این دوسالانه که انواع هنرهای تجسمی به صورت نمایشگاه به بازدیدکنندگان عرضه می‌شود، بیش از 70 گروه هنری شرکت کرده است.

به گزارش شبکه ایران به نقل از سایت رسمی دوسالانه استانبول، یازدهمین دوسالانه هنری استانبول با حضور هنرمندانی از 45 کشور جهان افتتاح شد. «چه چیزی بشریت را زنده نگه می دارد؟» عنوان این دوسالانه است که برگرفته از ترانه پایانی بخش دوم اپرای«سه پنی» برتولت برشت است. علاوه بر گروه‌های شرکت کننده، برخی از کشورها نیز هنرمندان خود را به صورت انفرادی به این نمایشگاه هنری فرستاده‌اند.

نمایشگاه بین‌المللی دوسالانه هنری استانبول از سال 1987 هر دو سال یک بار به صورت منظم از سوی بنیاد فرهنگ و هنر استانبول برگزار شده است. امسال انتظار می‌رود بیش از 55 هزار نفر از این نمایشگاه بازدید کنند.

از نظر برگزارکنندگان این دوسالانه شرایط معاصر با 80 سال پیش که برشت اثر فوق را نوشته و اجرا کرده تغییر چندانی نکرده است و همچنان تامل و پاسخ دادن به این سوال ضروری است. یازدهمین دوسالانه مفهومی استانبول از 12 سپتامبر تا 8 نوامبر سال 2009 میلادی برگزار می‌شود. کشورهای آلمان، کرواسی، فرانسه، یونان، بریتانیا، مجارستان و روسیه از جمله کشورهایی هستند که از آن ها یک هنرمند یا یک گروه هنری در این دوسالانه شرکت کرده است.

به گفته برگزار کنندگان این دوسالانه، عنوان «چه چیزی بشریت را زنده نگه می دارد» به عنوان یک تم برای حفظ چهارچوب اصلی آن بکار رفته است. این عنوان علاوه بر اینکه یک سند معتبر برای نمایشگاه خواهد بود به هنرمندان و برگزارکنندگان آن اجازه خواهد داد تا سوالات اقتصادی و فوریت‌های اجتماعی امروزشان را مطرح کنند.

گروه «چه چیزی؟ چگونه و برای چه کسی؟» معتقد است که با بازگرداندن «برتولت برشت» به صحنه نمایش و قراردادن او در زیر نورافکن‌های صحنه نمایش، قصد بازنگری در عملکردها، ارزش سیستم‌ها و مشق‌های روزانه خود به عنوان یکی از تولیدکنندگان هنر در فضای سرمایه‌داری امروز را دارند.

این گروه با اشاره به طرح سوال «چه چیزی بشریت را زنده نگه می دارد» و علاقه به آثار ادبی برشت، از این آثار به عنوان یک منبع ادراک هنر یاد می‌کنند. گروه فوق برای انتخاب هنرمندان حاضر در دوسالانه خود، به کشورهای مختلف سفر کرده‌اند و تابستان گذشته نیز سفری به ایران داشتند.

یک گروه هنری از زاگرب، پایتخت کرواسی تلاش می‌کند تا پایان نمایشگاه برخی از شعارهای برتولت برشت را که نشان از تعهد او به سیاست و انسانیت است در قالب هنری به نمایش بگذارد.

شهر استانبول قرار است سال آینده میلادی به عنوان پایتخت فرهنگی اروپا معرفی شود و برنامه‌های خاصی را در این زمینه ارائه بدهد. برگزارکنندگان این دوسالانه هنری از همین امسال تلاش می‌کنند زمینه‌های اجرای این مسأله را در بین مردم ایجاد کنند.

برگزارکنندگان این بینال با استفاده از نظریات و ایده‌های این هنرمند بزرگ آلمانی قصد دارند مسائلی را که انسان امروز با آن مواجه است به گونه‌ای متفاوت و به اصطلاح بیگانه‌سازی در برخورد با مخاطب بیان کنند

شبکه ايران-«تعلیق در تهران» در نگارخانه طراحان

شبکه ايران-«تعلیق در تهران» در نگارخانه طراحان

اجرای زنده‌ی محسن نامجو در جشنواره‌ی ونيز

اجرای زنده‌ی محسن نامجو در جشنواره‌ی ونيز

موسیقی ما- محسن ظهوری: جمعه 20 شهریور، موزیسین جوان ایرانی در جشنواره‌ی سینمایی ونیز به اجرای برنامه می‌پردازد.

شصت و دومین جشنواره‌ی بین‌المللی فیلم ونیز (2009) در شب قبل از اختتامیه‌ی خود میزبان محسن نامجو، موزیسین جوان ایرانی خواهد بود.
محسن نامجو در گفت‌وگو با سایت موسیقی ما، با اعلام این خبر گفت: «قرار است تا شب قبل از اختتامیه‌ی جشنواره‌ی ونیز امسال، اجرای زنده‌ای از كارهای موسیقایی خود داشته باشم.»
این خواننده و آهنگ‌ساز در ادامه افزود: «این كنسرت روز 11 سپتامبر در ساعت 23 به وقت ایتالیا اجرا می‌شود.»
نامجو درباره‌ی قطعاتی كه در این كنسرت اجرا می‌كند، توضیح داد: «این اجرای زنده، مخلوطی از تك‌نوازی‌ قطعه‌های قبلی‌ و اجرای قطعه‌های آلبوم جدید با اركستر است.»
شصت و دومین جشنواره فیلم ونیز (2009)، كه یكی از 3 فستیوال معتبر جهان بعد از كن و در كنار برلین است، از تاریخ 11 شهریورماه آغاز شده و تا 21 شهریور ادامه دارد كه كنسرت محسن نامجو شب قبل از اختتامیه یعنی جمعه 20 شهریورماه خواهد بود.

هنرمندان تجسمی هم به صف هنرمندان معترضان در رشته‌های گرافیک، کاریکاتور، تئاتر و سینما پیوستند

http://www.mowjcamp.org/article/id/27656

6:18 صبح چهارشنبه، 18 شهریور 1388

هنرمندان تجسمی هم به صف هنرمندان معترضان در رشته‌های گرافیک، کاریکاتور، تئاتر و سینما پیوستند

تحریم هرگونه همکاری با دولت کودتا

بیش از 200 هنرمند تجسمی با امضای نامه‌ای اعلام کردند در هیچ برنامه رسمی که از سوی وزارت ارشاد فعلی برگزار شود، شرکت نمی‌کنند. در این نامه که به امضای 217 هنرمند رسیده، تصریح شده است: «برای اعتراض به نادیده گرفتن خواسته‌هایمان و ادامه وضعیت نابسامان و در پی رویدادهای اخیر و در ادامه واکنش همکارانمان در حوزه‌های دیگر هنری مثل گرافیک، کاریکاتور، تئاتر و سینما ما نیز با انتشار این بیانیه اعلام می‌داریم از این پس با نهادها و موسسات دولتی همکاری نخواهیم کرد و از شرکت در بینال‌ها، جشنواره‌ها، نمایشگاه‌ها، مسابقه‌ها و سمینارهایی که از سوی دولت برگزار می‌شود، پرهیز خواهیم کرد.»

روزنامه سرمایه نوشت: حوادث بعد از برگزاری انتخابات دهمین دوره ریاست جمهوری آن قدر گسترده بود که بعد از گذشت نزدیک به سه ماه از آن همچنان ادامه دارد و اقشار مختلفی به آن واکنش نشان می دهند، اما در این میان هنرمندان رشته های مختلف بیش از اقشار دیگر جامعه پا به پای مردم حرکت کردند و همچنان نیز به وقایع رخ داده واکنش نشان می دهند؛ از نامه های سرگشاده و تعطیلی کار گرفته تا عدم شرکت در مسابقات و برنامه های رسمی.

در تازه ترین واکنش بیش از 217 هنرمند تجسمی اعلام کردند در هیچ برنامه رسمی که از سوی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی برگزار می شود شرکت نمی کنند.

پیش از برگزاری انتخابات ریاست جمهوری دهم (22 خردادماه 1388) دویست تن از هنرمندان و فعالان عرصه هنرهای تجسمی طی نامه ای خواستار بازنگری حکومت در نگاهش به هنر و ارج نهادن به حقوق و آزادی های تضمین شده مندرج در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران شدند. اما مدیران فرهنگی کشور که با نگرش سلیقه ای و محدود خود قوانین و ضوابطی را به هنرمند تحمیل کرده بودند این خواست را نادیده گرفتند.

در پی ادامه این روند نابسامان، بسیاری از هنرمندان تجسمی ترجیح دادند در عرصه دولتی هنر حضوری فعال نداشته باشند و بدین سان خود را از دایره نگرش محدودکننده حکومت دور کردند.

این هنرمندان که در میان آنها چهره های شاخص هنرهای تجسمی به چشم می خورد در نامه ای اعلام کردند: «حال برای اعتراض به نادیده گرفتن خواسته هایمان و ادامه وضعیت نابسامان و در پی رویدادهای اخیر و در ادامه واکنش همکارانمان در حوزه های دیگر هنری مثل گرافیک، کاریکاتور، تئاتر و سینما ما نیز با انتشار این بیانیه اعلام می داریم از این پس با نهادها و موسسات دولتی همکاری نخواهیم کرد و از شرکت در بینال ها، جشنواره ها، نمایشگاه ها، مسابقه ها و سمینارهایی که از سوی دولت برگزار می شود پرهیز خواهیم کرد.»

اسامی به ترتیب حروف الفبا عبارت است از: «سیدمحمد احصائی، فرح اصولی، ثمیلا امیرابراهیمی، بابک احمدی، سیمین اکرامی، احمد امین نظر، فاطمه امدادیان، رضا افسری، پویا آریان پور، علیرضا آدم بکان، ایمان افسریان، پروین اصانلو، سمیرا اسکندرفر، شهریار احمدی، مهدی احمدی، فیروزه امینی، مریم امینی، احسان ارجمند، فرح استاد هاشمی، هدی اربابی، علی اتحاد، هوشنگ اردویی، برنا ایزدپناه، حمید اسکندری، مهرانه آتشی، پرویز ابیضی، کریم اسکندری، هدیه احمدی، انسیه اکبرزاده، آزاده اخلاقی، طناز ابراهیمی، حوریه اکبرزاده، سعید اسکندری، عیسی امیری، هادی ارجمند، رسول اکبرلو، چنگیز اقبالی، فائقه بقراطی، محمود بهمن پور، محمود بخشی موخر، فریبا بهمنی، باوند بهپور، امین باقری، شاه پری بهزادی، عادل برازنده، مهدی بابایی، صابر بقال اصغری، سپهر بختیاری، روئین پاکباز، مهناز پسیخانی، شیرین پیله وری، فاطمه پاشا، لقمان پیرخضرانی، مرتضی پورحسینی، الهام پارسیان، ساهان پورزنجانی، فریماه تابعی، ژینوس تقی زاده، امید تهرانی، محمدابراهیم جعفری، هادی جمالی، علیرضا جدی، پویا جمالی، فرید جعفری سمرقندی، فرید جهانگیر، فرزانه جواهری، یاور جمشیدزاده، وحید چمانی، علیرضا چلیپا، مهدی چیت سازها، سعید چاواری، آرش حنایی، شهلا حسینی، جمشید حقیقت شناس، وحید حکیم، الهه حیدری، سهیلا حقیقت، مجتبی حق جو، سیدمحمود حسینی، محمود حق وردی لو، فرزاد حسن زاده، فرهاد حاتمی، خسرو خسروی، مسلم خضری، محمد خلیلی، غلامرضا خلیلی، مهرشاد خسروی یکتا، صدرالدین خیرآبادی، تورج خامنه زاده، بهرام دبیری، هلیا دارابی، مصطفی دره باغی، مرتضی دره باغی، وحید دانایی فر، ندا درزی، هایده دیلمقانی، هلنا دشتگل، گوهر دشتی، آلا دهقان، لیلی درخشانی، کتایون ده چمنی، غزاله دهپور، رئوف دشتی، نیلوفر درود، علیرضا دربانی، هاله دارابی، علی ذاکری، شنتیا ذاکر عاملی، امیر راد، سعید رفیعی منفرد، فرشاد رستمی، الهام رسمی، بیتا رضوی، ندا رضوی پور، آزاده رزاق دوست، منیژه رحیم تبریزی، پانته آ رحمانی، نیلوفر رهنما، زروان روح بخشان، میلاد رستمی، سلمان رئیس عبدالهی، احمدرضا رفیعی، مریم ریاحی، شهناز زهتاب، صغرا زارع، مرتضی زاهدی، مهران زمانی، شراره زندیان، راحله زهرایی، حمید سوری، حسن سلطانی، ملیکا سعیدا، فراز ساعر، سعید شهلا پور، رزیتا شرف جهان، بهزاد شیشه گران، فریده شاهسوارانی، حمید شانس، نسترن شهبازی اقدم، وحید شریفیان، فرشید شفیعی، علی شفیع آبادی، منوچهر صفر زاده، منیژه صحی، حامد صحیحی، هاجر صمدی، مسعود صمیمی، محسن صادقیان زاد، ترانه صادقیان، بهرنگ صمدزادگان، رضا صادقی، فرناز ضابطیان، محمدمهدی طباطبایی، تهمینه طاهباز، محمدحسین عماد، رضا عابدینی، سمیرا علیخانزاده، صبا علیزاده، نوید عظیمی سجادی، کسری عابدینی، کیوان عسگری، هادی علیجانی، محمدرضا عباسپور، رضا عظیمیان، مهدی عربی، محمود عرب نرمی، مینا غازیانی، مانی غلامی، محمد غزالی، شاهرخ غلامپور، رعنا فرنود، محمدرضا فیروزه ای، رها فریدی، فلور فیض بخش، مریم فریدونی، شهاب فتوحی، محمدرضا فتحی، مریم فرهنگ، اسماعیل فتحی، سحر فتاحی، مجید فتحی زاده، گلناز قدیری، شادآفرین قدیریان، امیرعلی قاسمی، سینا قاسمی، زهره قانع، رضا قضاوی، وحید قاسمی زرنوشه، رضا قاسمی زرنوشه، پرویز کلانتری، حمید کشمیرشکن، میترا کاویان، سیمین کرامتی، شهرام کریمی، عباس کوثری، ژیلا کامیاب، ماتیسا کازرونی، کتایون کرمی، نرجس کریمی، گلبرگ کیانی، مجید کاظمی، احسان کریمیان، حمید کریم پور، سام کشمیری، هومن کاظمیان، لیلی گلستان، پریوش گنجی، فیروزه گل محمدی، باربد گلشیری، ملک دادیار گروسیان، گلاره گودرزی، ابراهیم گنجیان، نعمت لاله ای، مهرداد لرپور، متین لواسانی کیا، مرضیه لرستانی، منوچهر معتبر، جواد مجابی، فرشید ملکی، بهروز مسلمیان، مهران مهاجر، حسین ماهر، الهه مقدمی، احمد مرشدلو، شهره مهران، امیر معبد، رامین مهدی نژاد، داود منطق، ماندانا مقدم، مهرداد محبعلی، معصومه مظفری، کتایون مقدم، سهراب مهدوی، آزاده مدنی، حسن موریزی نژاد، فرخنده مرعشی، ناصر محمدی، احسان ملکی، مانلی منوچهری، رضا معیر، سوسن مبشر، محمود مکتبی، جواد مدرسی، وحید محمدی، کیوان موسوی اقدم، رابعه ملاحسینی، مهتاب مزین، مهدی مرادی، بهار موذن، ساوالان محمدیان، نازنین مازونی، محمد محمدی، هانیه مژدنی، ابوالفضل محمودی، طاهره مقیم نژاد، رامیار منوچهرزاده، کریم نصر، امین نورانی، زهرا نبوی، نازیلا نوع بشری، طاهر نیکخواه، فریدون نعمت پور، رضا نصرتی، عباس نسل شاملو، علی نسل شاملو، فروز نگارنده، ابوالفضل نظری، هیمن نسیمی، علی محمد نفیسی، احمد وکیلی، آرمین ولی پور، شیوا ولیان، ژیلا وحدت، غزاله هدایت، الیکا هدایت، ترانه همامی، پیمان هوشمندزاده، عطاءالله هاشمی، زینب هاشمی، مونا هنرمند، رضا یحیایی، الهام یزدانیان، رضا یاراحمدی، عادل یونسی، زهرا یزدانی نیا، مهدی یونسی، فرزانه یزدان پرست.»